เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 16 หลบหนีจาก 509
ทั้งสองคนยืนถืออาวุธของตัวเองอยู่ห่างกันสองเมตร
หวังเจี๋ยไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า ส่วนซ่งเหอก็ไม่กล้าเดินเข้าไปหาหวังเจี๋ย เพราะในมือของหวังเจี๋ยมีกริชที่คมกริบ
ซ่งเหอเข้าใจดีที่สุดว่าในเวลานี้ หวังเจี๋ยเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเขา ที่นี่มีอาหารที่เขาแย่งชิงมา หากกินคนเดียวก็สามารถประทังชีวิตไปได้ถึงหนึ่งเดือน
ด้วยความฉลาดของหวังเจี๋ย ตัวเลือกที่ว่าจะฆ่าซ่งเหอทิ้งต้องวนเวียนอยู่ในหัวของหวังเจี๋ยไม่ต่ำกว่าหนึ่งหรือสองครั้งแน่นอน
สิ่งที่เขาคิดได้ หวังเจี๋ยจะคิดไม่ได้ได้อย่างไร
โทรศัพท์ในมือของซ่งเหอดังไม่หยุด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาฟังลูกสมุนถามว่าควรทำอย่างไร เขาตะโกนตอบกลับไปอย่างโกรธเกรี้ยวว่า "จะทำอย่างไรอะไรกันเล่า! ก็ฆ่าฝ่าออกไปสิ แค่ทุบหัวพวกซอมบี้ให้เละก็พอแล้ว"
แม้เขาจะตอบลูกสมุนไปเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่มีทางเปิดประตูบานนั้นออกไปเด็ดขาด