เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 15 ซอมบี้อยู่หน้าประตู
หวังเจี๋ยหยิบกริชออกมาทำให้ซ่งเหอตกใจจนตัวโยน เขาไม่คาดคิดเลยว่าหวังเจี๋ยจะพกกริชมาหาเขา
เขารู้สึกเสียใจภายหลังนัก รู้อย่างนี้ตอนให้คนอื่นมาพบเขาต้องสั่งให้ค้นตัวก่อน
เขาถามด้วยน้ำเสียงประหม่าว่า "นายจะทำอะไร?"
หวังเจี๋ยเพียงแค่เปิดอาหารกระป๋อง ใช้มีดตัดออกมาเป็นชิ้นใหญ่แล้วพูดกับเขาว่า "กินไหม?"
คำว่ากินไหมนี้ทำให้ซ่งเหอยิ้มออกมา "นายตกลงแล้วสินะ"
หวังเจี๋ยกล่าว "ฉันตกลงไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ตอนนี้ฉันเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะออกไปได้ยังไง"
ซ่งเหอแบมือออกแล้วพูดว่า "นายต้องคิดออกแน่ นายคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่มากกว่าฉัน นายต้องมีวิธีแน่นอน ฉันเชื่อใจนาย"
หวังเจี๋ยถอนหายใจยาวโดยไม่ได้พูดอะไร ใช่แล้ว ในเวลานี้การออกไปให้ได้คือสิ่งที่สำคัญที่สุด ส่วนเรื่องอื่นล้วนไร้ค่า