เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้านาย ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกให้ท่านไปพบสักเที่ยวขอรับ”
ได้ยินเสียง ข้าก็มิได้เงยหน้าขึ้นเอ่ยว่า “วันนี้คุณหนูลูกพี่ลูกน้องมาอีกแล้วใช่หรือไม่”
“……ขอรับ” หานโจวเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน
“บอกท่านแม่ว่าข้าราชการงานยุ่งยิ่งนัก คงมิไปแล้ว” ข้ายังคงมิเงยหน้าขึ้น
เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นมามากครั้งเกินไปแล้ว ตนเองได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนแล้ว ทว่าท่านแม่ก็ยังคงมิยอมฟัง เขาจึงมิคิดจะให้ความร่วมมืออีกต่อไป
“……ขอรับ”
หานโจวทำหน้าปั้นยาก แววตาแฝงความตัดพ้อ
เอาเถิด ประเดี๋ยวตนเองคงถูกฮูหยินผู้เฒ่ากับคุณหนูลูกพี่ลูกน้องตามรังควานมิปล่อยแน่แล้ว
ข้ามิได้สนใจอีกต่อไป เพียงแต่สมุดบันทึกในมือนั้นกลับอ่านมิเข้าหัวอีกแล้ว
คลึงหว่างคิ้วเบา ๆ ข้าเอนกายนอนหงายอยู่บนเก้าอี้ ในห้วงความคิดปรากฏเงาร่างของคนผู้หนึ่ง ดวงตาคู่นั้นที่งามสะอื้นดุจบุปผาต้องฝน