ตอนที่ 250 ตอนพิเศษ 5 ฉีเหิง

“เสด็จพ่อ ลูกต้องการติดตามกองทัพใหญ่ออกศึกพ่ะย่ะค่ะ”

คำพูดประโยคนี้เอ่ยออกมาจากปากของบุตรชายวัย 13 ชันษา ข้าตื่นตระหนกยิ่งนัก

ทว่าข้ามองเห็นได้ชัดเจน ถึงความจริงจังและดื้อรั้นในแววตาของเด็กหนุ่มตรงหน้า ข้าปลาบปลื้มใจในความกล้าหาญไร้ความกลัวและจิตใจที่เปี่ยมด้วยความภักดีต่อต้าจิ้งของเขา แต่ขณะเดียวกันจิตสำนึกก็อยากจะปฏิเสธ

ด้วยว่าความโหดร้ายของสนามรบ ข้าเองก็เคยประสบพบเจอมาเช่นกัน

ในสนามรบ ความเป็นความตายอยู่เพียงชั่วพริบตาเดียว เขายังเยาว์วัยถึงเพียงนี้ ข้าอยากให้เขาไป แต่ก็ไม่อยากให้เขาไป

ที่อยากให้ไป เป็นเพราะข้าอยากเห็นเขาสร้างผลงานสถาปนาเกียรติยศ กลายเป็นบุคคลที่เสด็จพ่อและข้าเคยวาดหวังไว้ อยากให้เขาเจิดจรัสเปล่งประกาย ได้รับการเคารพเทิดทูนจากผู้คนทั่วหล้า

ที่ไม่อยากให้ไป เป็นเพราะข้าคือผู้เป็นบิดา คือท่านพ่อของเขา ข้ากังวลในความปลอดภัยของเขา จึงไม่อยากให้เขาพาตนเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายโดยจิตสำนึก

แน่นอนว่า ยังมีอีกหนึ่งสาเหตุ นั่นก็คืออาจิ่น

อาจิ่นย่อมไม่มีทางเห็นชอบให้เขาไปสนามรบแน่ สนามรบอันตรายปานนั้น ดังนั้นอาจิ่น... ข้าคิดถึงตรงนี้ พลันชะงักงันไป