ตอนที่ 174 คนจากจวนตระกูลเฉียวมา

เมื่อมองดูอาหารเหล่านี้ที่เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน อีกทั้งส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่ตนเองชอบกิน ดวงตาของฉีโย่วก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

“ลูกชาย รีบมาเร็ว นั่งลงกินข้าวสิ” เฉียวหรงจิ่นเห็นลูกชายตนเองก็รีบร้องเรียกทักทาย

“ขอรับ”

ฉีโย่วไม่ได้นั่งลงทันที หากแต่เดินไปข้างกายท่านแม่ของตน ดึงแขนเสื้อตัวกว้างของนางไว้พลางเอ่ยว่า “ท่านแม่ ขอบคุณท่านขอรับ” เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขเช่นนี้มาก่อน วันเวลาที่มีท่านแม่อยู่ข้างกายนั้นช่างอิ่มเอมใจเป็นพิเศษเสมอ

เฉียวหรงจิ่นหาได้ยากที่จะได้เห็นลูกชายผู้มีความรู้สึกอ่อนไหวเช่นนี้ จึงยื่นมือออกไปลูบศีรษะน้อย ๆ ของเขา จากนั้นก็รวบตัวเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก “เจ้าคือลูกชายของแม่ เป็นดวงใจของแม่ พวกเราอย่าได้พูดจาห่างเหินแบบมรรคนอกรีตพวกนี้เลยนะ” สิ้นเสียง ก็ดึงตัวเขาออกมาจากอ้อมอกทันที