ตอนที่ 144 กลับไปเยี่ยมที่จวนด้วยตัวเอง

เมื่อมองดูท่าทางร้อนใจที่หาได้ยากยิ่งของสตรีตรงหน้า ฉีเหิงก็โกรธจนลมหายใจติดขัดอยู่ที่หน้าอก ขึ้นไม่สุดลงไม่สุด

นางมองตนเองเช่นนี้หรือไร?!

หรือว่าในใจนาง ตนเองเป็นคนใจแคบถึงเพียงนี้กัน!?

ชั่วพริบตานั้นฉีเหิงรู้สึกปราณชีวิตยิ่งนัก แววตาพลันเย็นเยียบขึ้นหลายส่วน

ทว่า เพียงครู่ต่อมา ฉีเหิงก็นึกถึงสิ่งที่ตนได้กระทำลงไปในช่วงเวลานี้ขึ้นมาได้ โทสะที่เปี่ยมล้นอยู่ในใจก็มอดดับลงทันที

นั่นสินะ ช่วงเวลานี้เรื่องใดที่ตนทำลงไปแล้วจะทำให้อาจิ่นเชื่อใจตนได้บ้างเล่า เรื่องราวแต่ละอย่างล้วนลำเอียงเข้าข้างเฉินซื่อทั้งสิ้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉีเหิงก็หมดคำจะเอ่ย ถึงขั้นรู้สึกละอายใจจนแทบไม่มีหน้าจะสบตากับสตรีเบื้องหน้าที่มีสายตาเจือความกังวลเล็กน้อยในยามนี้