ตอนที่ 145 ตัวข้าเพิ่งแท้งบุตร ไปพักฟื้นร่างกายที่นั่นเหมาะสมที่สุด

เหล่าเจ้านายในจวนต่างพากันคาดเดา ว่าท่านอ๋องบูรณะศาลาเมฆาลึกขึ้นมาเพื่ออะไรกัน ย่อมมีคนไปเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามเอาความกับหวังฝูหยางหรือบรรดาช่างเหล่านั้น ทว่ากลับมิอาจถามไถ่อะไรกันออกมาได้ ปากแต่ละคนต่างแน่นหนายิ่งนัก ฝ่ายพระชายาคิดใคร่จะถามไถ่อ๋องรุ่ย ทว่านั่นมิใช่ว่าคลาดคลาดหน้ากันตลอดหรอกหรือ ส่วนหวังฝูหยางนั้น หากไร้ซึ่งคำสั่งของท่านอ๋อง เขาย่อมมิเอ่ยปากสิ่งใด ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเรือนอันห่างไกลหลังหนึ่งเท่านั้น พระชายาจึงมิได้ใส่ใจมากความอีก เพราะถึงอย่างไรเรื่องราวในแต่ละวันของนางก็มีมิน้อยเลย

ทว่า เพียงแค่แลดูเครื่องเรือนของประดับและสิ่งของต่าง ๆ ที่ยกเข้าไปข้างในนั้น ผู้คนมิน้อยในเรือนหลังต่างก็เกิดความหวั่นไหว แม้ที่ตั้งของศาลาเมฆาลึกจะห่างไกลไปสักหน่อย ทว่าก็มีความบริสุทธิ์เงียบสงบ ด้วยเหตุนี้ผู้ที่คิดหมายตาก็มีอยู่มิน้อยเช่นกัน