กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 147 ภรรยาของฉันไม่ใช่เครื่องมือสักหน่อย
[P002] ลั่วเสวี่ยเวยกอดหลินเซี่ยจนเริ่มเหนื่อย ถึงค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออก แล้วขึ้นเตียงไปพร้อมกับเขา
[P003] เดิมทีเธอยังมีเรื่องและคำถามอีกมากมายที่อยากถามหลินเซี่ย แต่หลังจากคุยกับเขาได้ไม่กี่ประโยค เธอก็ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลินเซี่ยและผล็อยหลับไปเหมือนลูกแมวตัวหนึ่ง
[P004] เธอไม่ได้หลับอย่างสบายใจแบบนี้มานานมากแล้ว
[P005] หลินเซี่ยพิงตัวอยู่ข้างลั่วเสวี่ยเวย มองใบหน้าสวยประณีตของเธอ ก่อนพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า “ฉันเหมือนจะเก็บสมบัติล้ำค่าได้เลยแฮะ”
[P006] เขายิ้มบาง ๆ จากนั้นก็ขดตัวเล็กน้อยแล้วหลับตาลงเช่นกัน