บทที่ 145: ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ

บทที่ 145: ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ

ลั่วเสวี่ยเวยนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งสาธารณะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นระยะว่าหลินเซี่ยตอบข้อความหรือยัง

แต่ข้อความล่าสุดก็ยังค้างอยู่ที่ชุดสติกเกอร์เจ้าหนูรูปเคาะหัวเธอ

เธอก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอเห็นว่าไม่มีข้อความใหม่ก็วางลง จากนั้นก็หยิบขึ้นมาอีก แล้วก้มดูซ้ำ

เธอทำแบบนั้นวนไปวนมา จนตัวเองก็ไม่รู้ว่าดูไปแล้วกี่รอบ

จนกระทั่งเธอรู้ตัวว่า หลินเซี่ยคงกลับไปนอนต่อจริงๆ แล้ว

“เจ้าตัวเล็กนี่คงไม่ได้กลับไปนอนจริงๆ หรอกนะ?”

ลั่วเสวี่ยเวยเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองไปรอบตัวอย่างเหม่อลอย