กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 143: ความเศร้า
หลังจัดกระเป๋าเสร็จ สมองที่กำลังร้อนระอุของหลินเซี่ยก็พลันนึกถึงปัญหาขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง
“อืม... ฉันไม่มีทั้งพาสปอร์ตและวีซ่า แล้วจะไปซานฟรานซิสโกยังไง? ถ้าไปแบบนี้ก็กลายเป็นลักลอบเข้าเมืองน่ะสิ?”
หลินเซี่ยตกอยู่ในภวังค์อยู่พักหนึ่ง แต่ถ้าต้องยอมแพ้ไปทั้งอย่างนี้ เขาก็รู้สึกอึดอัดใจเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ในอก
หลังเดินวนไปมาอยู่นาน เขาก็ลองส่งข้อความหาพ่อบ้านหม่า
“คุณอาหม่า ตอนนี้ฉันอยากไปหาพี่สาว พาสปอร์ตกับวีซ่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน?”
“เตรียมเสร็จได้ภายในช่วงเช้า”
“???”
หลินเซี่ยแทบถลนออกนอกเบ้า เดิมทีเขาแค่คิดจะถามดูเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะเร็วขนาดนี้
คราวนี้เขาอดไม่ได้จริงๆ “คุณอาหม่า! คุณคงไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไรสักอย่างจริงๆ หรอกนะ?”