กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 137: ความรู้สึกปลอดภัยที่ดีที่สุด
พอจี้ตันตันได้ยินคำพูดของลั่วเสวี่ยเวย เธอก็เข้าสู่ภาวะสมองระเบิดจนแทบสมองค้าง กลายเป็นคนโง่ไปแล้ว
“เธอบอกว่าหลินเซี่ยดีกับเธอมากเกินไป เธอเลยกลัวจนถึงขั้นนอนไม่หลับเนี่ยนะ?” จี้ตันตันมองลั่วเสวี่ยเวยด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
“อืม”
“เธอลองพูดประโยคเมื่อกี้ซ้ำอีกรอบ แล้วฟังดูสิว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่”
จี้ตันตันรู้สึกว่าประโยคเมื่อกี้ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่มนุษย์พูดออกมาได้ แม้ทุกคำจะเป็นภาษาจีน แต่พอเอามารวมกันแล้วกลับฟังไม่เหมือนภาษาจีนเลย