กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 136: ความกลัวจากการตามใจจนเกินไป
วันต่อมา ลั่วเสวี่ยเวยก็ตื่นก่อนหลินเซี่ยเหมือนทุกวัน ก่อนจะปลุกหลินเซี่ยที่ยังนอนขี้เซาอยู่
จากนั้นหลินเซี่ยก็ตามลั่วเสวี่ยเวยขึ้นรถไปทั้งที่ยังงัวเงีย เขานั่งตรงที่นั่งข้างคนขับ พลางปล่อยให้สมองค่อยๆ เปิดเครื่องต่อไป
ทุกเช้า สมองที่เต็มไปด้วยไอเดียแปลกๆ ของหลินเซี่ยมักต้องใช้เวลาสิบกว่านาทีในการเปิดเครื่อง
แต่วันนี้ใช้เวลาเปิดเครื่องสั้นลงหน่อย เพราะเขาสังเกตเห็นว่าลั่วเสวี่ยเวยแต่งหน้าอ่อนๆ
“เอ๊ะ? วันนี้เธอแต่งหน้าด้วยเหรอ?” หลินเซี่ยถามลั่วเสวี่ยเวยที่กำลังขับรถด้วยความสงสัย