เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 63 ร้านตัดผม
สุดจะอาลัย ซูจื่อหยางก็ยังต้องก้าวขึ้นรถไฟในที่สุด
ซูจั้งขับรถมาส่งซูจื่อหยางที่สถานี “เชี่ย พอไปแบบนี้ก็อีกปีเลยสินะ!”
“ไม่ต้องคิดถึงผมนะ!” ซูจื่อหยางโบกมือให้ซูจั้ง
“ไสหัวไปเถอะ!” ซูจั้งเตะก้นซูจื่อหยางหนึ่งที
ครั้งนี้ต่างจากตอนที่ซูจื่อหยางไปเรียนที่บ้านเจียงขุย หลังจากซูจื่อหยางถึงสถานี อาจารย์เหมิงเฟยก็มารับเขาด้วยตัวเอง
“อาจารย์!” เมื่อเห็นอาจารย์เหมิงเฟย ซูจื่อหยางก็ยิ้มแย้มทักทาย
“ว่าแต่ไอ้หนุ่มคนนี้ก็เหมือนคนเป็นบ้า แกจะเรียนเรื่องนี้ไปทำไม! รู้มากหลายอย่างแต่เลี้ยงปากท้องไม่ได้ แกไม่รู้หรือไง!” อาจารย์เหมิงเฟยคว้าไหล่ซูจื่อหยางแล้วดึงตัวเขามา
“อาจารย์ ประโยคที่อาจารย์พูด ผมรู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน!” ซูจื่อหยางหดคอทำเป็นว่านอนสอนง่ายมาก
วันนั้นที่ดื่มเหล้ากัน พ่อของซูจื่อหยางก็เคยพูดประโยคนี้กับเขา เพียงแต่ตอนนั้นซูจื่อหยางดื่มมากไป ฟังไม่ค่อยชัด พอได้ยินอีกครั้ง เขาจึงรู้สึกเพียงว่าคุ้น ๆ