เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 64 ลุงอ้วน
สายโทรศัพท์ต่อได้เร็ว เป่ยเฉินเล่าสถานการณ์ของเสี่ยวเป่าให้ลุงอ้วนฟังท่ามกลางเสียงอึกทึก
คุณยายที่กระวนกระวายมองเป่ยเฉินที่ไม่รีบร้อน คว้าโทรศัพท์มา “ลุงอ้วน แกไปทำอะไรมาหรือ! รีบมาเร็วเข้า เสี่ยวเป่าล้มแล้ว! เร็วเข้า!”
“เดี๋ยวนี้!” เสียงลุงอ้วนดังออกมาจากโทรศัพท์
ผ่านไปประมาณ 15 นาที เสี่ยวเป่าคงร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว มีหยดน้ำตาติดอยู่ที่ขนตา สะอื้นตัวโยนเป็นระยะ ๆ ไม่ส่งเสียงออกมาอีก
ตอนนี้ลุงอ้วนเพิ่งเดินเข้ามาจากประตูบ้าน และซูจื่อหยางก็ได้เห็นตัวจริงที่พวกเขาตามหามาในทริปนี้เสียที
เห็นลุงอ้วนแล้ว ซูจื่อหยางถึงกับพูดไม่ออกในใจ เขาคิดว่าลุงอ้วนน่าจะสมชื่อ คือเป็นคนอ้วน
แต่คนที่เข้ามากลับเป็นตาแก่ผอมแห้งเกร็งคนหนึ่ง สวมเสื้อสีเขียวทหารสมัยยุค 50–60 และรองเท้าผ้าใบแบบทหารรุ่นเก่า
“เป็นอะไรไป? ร้องไห้ทำไม…” ลุงอ้วนเดินเข้ามาเห็นเสี่ยวเป่ายังร้องไห้ก็ถาม
ลุงอ้วนคนนี้หน้าตาก็ไม่ถึงกับน่ากลัว แต่ก็เรียกไม่ได้ว่าใจดีมีเมตตา กระนั้นพอเสี่ยวเป่าเห็นลุงอ้วน กลับไม่กล้าแม้แต่จะสะอื้น ตกใจจนหัวมุดเข้าอกคุณย่าของตัวเอง