เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 ลูกเดินทางไกลพันลี้
โรคของเอ้อร์เฮยกับถงถงหายขาดจนหมดจดถึงเพียงนี้ ทำให้ซูจื่อหยางรู้สึกดีใจและแปลกใจอย่างมาก
นี่ก็พอดีเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าสิ่งที่ตัวเองร่ำเรียนมาปีนี้ไม่ใช่ของเหลวไหล
คลินิกหมอเต๋ายังไม่มีประกาศเปิดคลินิก ซูจื่อหยางก็เอ้อระเหยอยู่ที่บ้านเกือบอาทิตย์กว่า
“ทุกวันกินแล้วก็นอน นอนแล้วก็เล่น เล่นแล้วก็กิน! ยังทำอะไรได้อีก!” แม่ของซูจื่อหยางเห็นซูจื่อหยางนอนอยู่บนเตียงถือหนังสือหลับสนิท ฟาดฝ่ามือเข้าที่ก้นซูจื่อหยางเต็มแรง
ซูจื่อหยางสะดุ้งตื่นจากฝันทันที สายตาจับจ้องไปที่แม่ตัวเอง ปากยิ้มห่อกล่าว “แม่ ไม่รักผมแล้ว!”
“ไปให้พ้น เธอถูพื้นหน่อย ซักถุงเท้าที่ตัวเองถอดออกมาหน่อย ฉันก็จะรักเธอ! ทั้งวันถือหนังสือเก่า ๆ สองเล่ม ไม่รู้ว่าอ่านจริงหรือเปล่า!” แม่ของซูจื่อหยางคว้าแขนซูจื่อหยางกระชากเต็มแรง ดึงซูจื่อหยางลงจากเตียง
“โอ๊ย อย่ากวนสิ ผมกำลังคิดอยู่!” ซูจื่อหยางถูกแม่ดึงขึ้นจากเตียง ก็เริ่มบ่นงึมงำ
“ไปคิดที่โน่นไป ฉันจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอน!”
“อ้อ!”