กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ยามเย็น
มือซ้ายของเฉาอวี้หลงถือไว้ในมือห่อเล็กห่อใหญ่ มือขวาจูงเฉาโป๋อวี้ เดินมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนฉางเซิง
“อวี้เอ๋อร์ ประเดี๋ยวพอพบท่านลู่ ต้องแสดงฝีมือให้ดี หากคราวนี้ท่านลู่ยังคงไม่ยินยอมรับเจ้า ชาตินี้ของเจ้าก็คงถูกกำหนดให้ธรรมดาสามัญแล้ว!”
เฉาอวี้หลงทอดถอนใจกล่าว
“พ่อ เป็นลูกที่ไร้ความสามารถ เส้นชีพจรยุทธ์ก็ไม่มี ซ้ำยังไม่ได้รับความชื่นชมจากท่านลู่” เฉาโป๋อวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างหดหู่
เฉาอวี้หลงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เม้มริมฝีปาก: “ไม่โทษเจ้าหรอก เป็นพ่อเองที่เรียกร้องกับเจ้าสูงเกินไป พูดโดยสรุปแล้ว ก็ยังคงเป็นหน้าตากำลังสร้างปัญหา”
หลัก ๆ แล้วเป็นเพราะลูกชายของหวงอวี้หลางอย่างหวงเซวียน ที่ทำให้ในใจของเฉาอวี้หลงรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย