กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หานเยว่ได้สติกลับคืนมา เหลือบมองพ่อแม่ของตนเองที่ยังคงยืนเหม่อตะลึงอยู่แวบหนึ่ง
หานเถี่ยและอู๋ชุ่ยหลานได้สติกลับคืน ก็มองหานเยว่แวบหนึ่งเช่นกัน
หานเยว่อ่านสายตาของพ่อแม่ออกในชั่วพริบตา ในใจผ่อนคลายลงอย่างเงียบงัน จากนั้นจึงกล่าวอย่างนอบน้อมว่า
"ขอบคุณท่านเจ้าเมืองตำบลที่เป็นห่วงขอรับ ทว่าหานเยว่ไม่เหนื่อยและไม่รีบเร่ง ระยะทางสิบลี้ หานเยว่ถือโอกาสนี้ออกกำลังกายพอดี……"
เฉาอวี้หลงชะงักงัน พวกหวงอวี้หลางก็ชะงักงันเช่นกัน ก่อนจะมองหานเยว่ด้วยสีหน้าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง!
ปฏิเสธแล้วหรือ?
หานเยว่ที่เป็นเด็กวัยกำลังโตคนนี้……
เขารู้หรือไม่ว่าตนเองปฏิเสธอะไรไป?
นั่นมันถึงกับเป็นห้องชุดหนึ่งห้องในตำบลจี๋เสียงเชียวนะ?
ห้องชุดหนึ่งห้องในตำบลจี๋เสียง คือสิ่งที่ราษฎรนอกเมืองจี๋เสียงไม่รู้กี่คนต้องดิ้นรนชั่วชีวิต หรือกระทั่งอาจจะไม่ได้มาครอบครองเสียด้วยซ้ำ!