เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ครู่หนึ่งต่อมา ภายใต้การจับจ้องของลู่ฉางเซิง ซินซีหย่าก็รายงานขึ้นไปอย่างว่าง่ายตามที่เขาบอก
“ท่าน ข้ารายงานขึ้นไปตามคำสั่งของท่านแล้ว ทว่าเนื่องจากระยะทางห่างไกล จึงจำต้องใช้เวลาบ้าง” ซินซีหย่ากล่าวเสียงเบา
ลู่ฉางเซิงผงกศีรษะเล็กน้อย ยิ้มพลางกล่าว “ทำได้ไม่เลว”
ซินซีหย่าเห็นเช่นนั้นก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย ขอเพียงไม่ถูกทรมานจนอยู่ไม่สู้ตาย ทุกสิ่งล้วนพูดคุยง่าย จากนั้นจึงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขอท่านโปรดยุติชีวิตให้ข้าเถิด”
ลู่ฉางเซิงพลันมองซินซีหย่าแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย “เจ้าคิดว่าเผ่ามารศักดิ์สิทธิ์กลืนสุญของพวกเจ้าเมื่อเผชิญหน้ากับข้า โอกาสชนะเป็นอย่างไร”
“……” ซินซีหย่านิ่งเงียบไปชั่วขณะแล้วกล่าว “นายท่านไร้เทียมทานในหล้า เผ่ามารศักดิ์สิทธิ์กลืนสุญของข้าย่อมไร้โอกาสชนะโดยสิ้นเชิง”
“แต่ในใจเจ้าดูเหมือนจะมิได้คิดเช่นนั้น” ลู่ฉางเซิงกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่ใช้เสียงมหามรรคทรมานเจ้าอีก ไยไม่ลองพูดความจริงดูเล่า”