กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อได้สติกลับคืน เข่อหนิงก็เบือนสายตาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ จากนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น ก้มหน้ามองปลายเท้าแล้วกล่าวว่า “ข้า... ข้าคือเข่อหนิงแห่งหอเว่ยยาง”
ลู่ฉางเซิงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไพล่มือไว้ด้านหลัง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง รอฟังคำพูดต่อจากนั้นของหญิงสาวเบื้องหน้า
“เข่อหนิงอยู่ในหอเว่ยยาง โดยไม่ได้ตั้งใจได้ยินเสียงฉิน จึงมุ่งไปยังทิศทางของหอชมฟ้า สุดท้ายก็ราวถูกผีสางชักนำให้ขึ้นไปยังมายังหอชมฟ้าแห่งนี้……”
หลังจากเข่อหนิงอธิบายเหตุผลที่มาแล้ว ก็ยอบกายเล็กน้อย “ท่าน เข่อหนิงมิได้มีเจตนาล่วงเกิน”
ลู่ฉางเซิงย่อมไม่เอาความอยู่แล้ว พยักหน้าเล็กน้อยแล้วก็ไม่คิดกล่าววาจาเพิ่มเติม จากนั้นก้าวเท้าเดินเฉียดไหล่ผ่านเข่อหนิงไป ออกจากแท่นชมฟ้า
ตึก ๆ……