เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เหล่าทหารองครักษ์ลืมขึ้นอย่างงุนงง คล้ายจะหมดความอดทนอยู่บ้าง ใครกันแน่ที่มารบกวนการฟังเพลงของพวกเขา?
ทว่าเมื่อพวกเขามองเห็นอวิ๋นเจ๋อชาง ก็พลันตกใจจนรีบคุกเข่าลงอย่างลนลาน "วะ...องค์ราชา!"
"หึ" อวิ๋นเจ๋อชางแค่นเสียงหึหนึ่งครา ก่อนกล่าวว่า "แม้เสียงฉินจะไพเราะ แต่หอชมฟ้าแห่งนี้เป็นสถานที่สำคัญ ยามนี้ท่านผู้ยิ่งใหญ่ยังอยู่ข้างใน หากมีผู้ใดแฝงตัวเข้าไปรบกวนจนตกใจ พวกเจ้าจะรับโทษอย่างไร?"
"องค์ราชาโปรดระงับโทสะ!" เหล่าทหารองครักษ์ตกใจกลัวจนขวัญหนี คุกเข่าหมอบไม่กล้าตอบคำ
"คงไม่มีผู้ใดเข้าไปใช่หรือไม่?" อวิ๋นเจ๋อชางถามอย่างไม่วางใจ
"ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ ไม่มี องค์ราชาโปรดวางใจ!" หัวหน้าทหารองครักษ์รีบตอบกลับ
แม้ว่าเมื่อครู่นี้พวกเขาจะจมอยู่กับเสียงฉินจนละเลยไปอย่างแท้จริง แต่สถานที่อย่างหอชมฟ้า ใช้ก้นคิดก็รู้ว่าไม่มีใครกล้าเข้าไป