เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เจี้ยนอู๋หุ่ยปล่อยถ้วยชาลง กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “จริงแล้วอย่างไร เสแสร้งแล้วอย่างไร?”
เมื่อมองดูสีหน้าและท่าทีของเจี้ยนอู๋หุ่ย หงอวิ๋นพลันหัวเราะขึ้นมา “ไม่เป็นอย่างไรเจ้าค่ะ”
เจี้ยนอู๋หุ่ยหันไปมองนาง กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “ต่อให้สหายน้อยลู่ครอบครองอยู่ในกายกายาอายุวัฒนะหมื่นกาลจริง เขาก็ยังเป็นเผ่ามนุษย์ วันข้างหน้าเมื่อเขาเติบโตขึ้นมาโดยสิ้นเชิง ย่อมมีแต่คุณประโยชน์ร้อยประการไร้โทษภัยต่อเผ่ามนุษย์ บางที……เขาอาจจะเปลี่ยนสภาพการณ์ปัจจุบันของเผ่ามนุษย์ได้จริง ๆ ก็เป็นได้?”
หงอวิ๋นยังคงมีรอยยิ้ม “เจ้านายกล่าวได้ถูกต้องเจ้าค่ะ”
เจี้ยนอู๋หุ่ยจ้องมองหงอวิ๋นอย่างลึกซึ้ง “เจ้ารู้สึกว่าข้ากล่าวได้ถูกต้องจริง ๆ รึ?”
“เจ้านายย่อมกล่าวอะไรก็ถูกต้องทั้งสิ้นเจ้าค่ะ” หงอวิ๋นพยักหน้า
“หงอวิ๋น ในเมื่อเจ้าเรียกข้าคำหนึ่งว่าเจ้านาย ข้าก็จะเตือนเจ้า อย่าได้เพ้อฝันคิดการอันใดต่อกายาอายุวัฒนะหมื่นกาล”
เจี้ยนอู๋หุ่ยส่ายหน้ากล่าว