เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“แค่ก ๆ ท่านผู้อาวุโสเฒ่าเต่า ข้าดูผิดไปขอรับ”
หลี่ซูเหยียนกระแอมไอทีหนึ่ง แล้วจึงเปลี่ยนทิศทางของรถเหาะ
เห็นเพียงรถเหาะดุจดาวตกหยุดกึกอย่างฉับพลัน จากนั้นจึงหันกลับแล้วพุ่งผ่านห้วงความว่างเปล่าไปในทิศทางตรงกันข้าม
เฒ่าเต่าเหลือบมองหลี่ซูเหยียนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันศีรษะแล้วกล่าวพลางยิ้มตาหยีว่า “เจ้านาย ตามแผนผังเส้นทางนี้ สมรภูมิมารเทพถือเป็นจริงว่าไกลที่สุดเท่าที่เราเคยเดินทางมาแล้ว หากไม่เกิดเรื่องคาดไม่ถึง การไปถึงสมรภูมิมารเทพคงต้องใช้เวลาหนึ่งหมื่นปีใกล้เคียงกันขอรับ”
ภายในรถเหาะ ลู่ฉางเซิงพิงอยู่ตรงนั้น หลับตาแล้วเอ่ยว่า “หนึ่งหมื่นปีก็หนึ่งหมื่นปี ไม่ต้องรีบ”
“ขอรับ”
เฒ่าเต่ากับหลี่ซูเหยียนรีบขานรับ
เมื่อเห็นลู่ฉางเซิงพักผ่อนแล้ว เฒ่าเต่าก็ลุกขึ้นปล่อยม่านลงมา จากนั้นนั่งกลับไปยังตำแหน่งเดิม พลางหันไปมองหลี่ซูเหยียนด้วยรอยยิ้มตาหยี