กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เฮ้อ ผู้อาวุโสใหญ่ พวกเราควรทำเช่นไรดีเล่า เจ้าสำนักก็ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะกลับมา มิเช่นนั้นพวกเรามีเคล็ดเซียวเหยาอยู่กับตัวแท้ ๆ แต่กลับไม่อาจเลื่อนระดับได้” จั่วโฉวซ่านหัวเราะขื่นขม
“นั่นสิ ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีสุราให้ดื่มแล้ว……” ซูเฉียงเหอพึมพำ
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสี่คนก็หันขวับไปมองซูเฉียงเหอ สีหน้าบนใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่ไม่รู้จักสู้
“เฉียงเหอ มิใช่ว่าผู้อาวุโสคนนี้อยากว่าเจ้าหรอกนะ นี่มันเวลาอะไรกันแล้ว เจ้ายังมัวแต่คิดถึงสุราสักอึกอยู่อีกหรือ?” เผิงฟางกลืนน้ำลายแล้วกล่าว
“ผู้อาวุโสใหญ่ ลำคอท่านขยับอะไรกัน กระหายน้ำหรือไร?” ซูเฉียงเหอเสแสร้งทำเป็นสงสัย
“หึ!” เผิงฟางโมโหจนสะบัดแขนเสื้อคลุม นึกอยากจะจัดการเจ้าหนูซูเฉียงเหอสักยกเสียจริง!
แต่ก็เกรงว่าหากเจ้าสำนักกลับมากะทันหันเมื่อใด เจ้าหนูนี่จะไปฟ้อง คราวก่อนเขาจำได้แม่นยำยิ่งนัก