เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลิวถูตกใจกลัวอย่างแท้จริง เวลานี้แทบอยากจะฉีกปากตัวเองทิ้งเสีย
ให้ตายสิ เมื่อครู่นี้ตนเองพล่ามไร้สาระอะไรออกไปกันแน่
เดิมทีคิดว่าท่านผู้อาวุโสลู่จากไปมหาพิภพนิรันดร์แล้ว ใครจะคาดคิดว่าจู่ ๆ จะปรากฏตัวขึ้นมา
แม้ว่าการได้ตายใต้กระบี่ของท่านผู้อาวุโสลู่จะเป็นวาสนาสามชาติอย่างแท้จริง แต่หากมิมรณะได้ย่อมต้องดีกว่าอยู่แล้ว แค่ก ๆ
ลู่ฉางเซิงพยักหน้าแผ่วเบา มองไปยังฟู่เหลียงไฉ กล่าวพลางหัวเราะ "ยามที่ข้าเพิ่งมาถึงนิรันดร์จักรวาล ก็ได้พำนักอยู่ที่เผ่าฟู่ของเจ้าร้อยปี"
ฟู่เหลียงไฉสะดุ้งเฮือก ส่ายหน้าอย่างคลุ้มคลั่ง "ผะ... ท่านผู้อาวุโส การที่ท่านสามารถพำนักอยู่ที่เผ่าฟู่ นับเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้าของเผ่าฟู่แล้วขอรับ!"
ลู่ฉางเซิงวางกล่องใบหนึ่งลงบนโต๊ะ หลังจากกวาดตามองทุกคนแวบหนึ่ง ก็หายไปจากที่นั่งอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง