เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ราตรี
ซูเหลียนอีหลบหนีออกมาจากตำหนักซ่างชิงอย่างลับๆ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด จึงมาถึงยอดเขาแห่งหนึ่ง
บนยอดเขา มีบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังรอคอยนางอยู่นานแล้ว
บุรุษวัยกลางคนเห็นซูเหลียนอีมาถึง ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้ม ก้าวเข้าไปต้อนรับ พลางร้องเรียกอย่างอ่อนโยนว่า "เหลียนอี เจ้ามาแล้ว"
เขายื่นมือออกไป หมายจะกุมมือของซูเหลียนอี แต่กลับถูกซูเหลียนอีเบี่ยงหลบหลีกไป
หยวนหยางชิวชะงักไป ส่ายหน้าฝืนยิ้ม และมิได้กล่าวอะไรมากความ
จากนั้นจึงเอ่ยถามว่า "เหลียนอี เจ้าส่งข่าวให้สำนักของข้ามาพบหน้ากันที่ยอดเขาแห่งนี้ มาด้วยเหตุใดกัน?"
หยวนหยางชิวรู้ดี ยามปกติหากซูเหลียนอีไม่มีเรื่อง ย่อมไม่ตามหาเขาเป็นแน่
ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าสำนัก กลับถูกซูเหลียนอีเรียกหาเมื่อใดก็มาเมื่อนั้น เขารู้ว่าตนเองทำเช่นนี้ช่างเสียเกียรติยิ่งนัก แต่…… เขายินดี