ตอนที่ 237 หยวนหยางชิวผู้มึนงง

ฤทธิ์ยากระจายไปทั่วท้องน้อยในชั่วขณะ

ลั่วกู่รู้สึกมากมายในทันใด ทั้งร่างอ่อนเปลี้ยลง เขาหมดเรี่ยวแรงแล้ว

"หมอหลู รบกวนท่านแล้ว" ลั่วกู่กล่าวอย่างไร้เรี่ยวแรง

ลู่ฉางเซิงพยักหน้าแล้วเดินมานั่งลงบนเก้าอี้โยก ถงซินเห็นดังนั้นจึงเข้าไปประคองลั่วกู่มานั่งลงที่โต๊ะยาวและรินชาร้อนให้เขาหนึ่งถ้วย

ลั่วกู่ประคองถ้วยชาขึ้นมา หัวเราะแห้ง ๆ "ถงซิน ขอบใจนะ"

เสี่ยวถงที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเล็ก ๆ ครุ่นคิดอย่างหนัก จากนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถือกระดาษและพู่กันเข้ามาถามว่า "ปู่ลั่ว ท่านเป็นโรคอะไรหรือ เสี่ยวถงอยากจดบันทึกไว้หน่อย"

สีหน้าของลั่วกู่แปรเปลี่ยนเล็กน้อย กล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า "ถงเอ๋อร์ ปู่ลั่วแค่ปวดท้องเท่านั้น"

พูดจบ ชาก็ไม่กล้าดื่มต่อแล้ว รีบลุกขึ้นมุ่งไปยังลู่ฉางเซิงทำความเคารพ จากนั้นท่ามกลางสายตาสับสนของเสี่ยวถง ก็แอบเผ่นออกไปจากโรงหมอ

.........

ตำหนักซ่างชิง