กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ว้าวๆๆ หมอหลู!”
“โย่ว วันนี้หมอหลูออกมาข้างนอกด้วยรึ!”
“หมอหลูสบายดีนะขอรับ! หมอหลู แผ่นแป้งทอดยังร้อนๆ อยู่เลย ท่านกินหรือไม่?”
“หมอหลู เกรงใจจริงๆ เลย ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยได้เจ็บป่วยเลย พอย้อนกลับไปข้าจะอาบน้ำเย็นทันที หวังว่าจะมีวาสนาได้เป็นไข้หวัดจากลมหนาว จะได้ไปแวะอุดหนุนกิจการของท่านที่โรงหมอฉางเซิงบ้าง!”
ลู่ฉางเซิง : “……”
บนถนนใหญ่ ลู่ฉางเซิงถูกกลุ่มคนชราเด็กสตรีล้อมกักไว้ตรงมุมกำแพง เขามองดูความกระตือรือร้นอันซื่อบริสุทธิ์และแววตาเอ็นดูเป็นพิเศษบนใบหน้าของทุกคน มารวมถึงแผ่นแป้งทอด ซาลาเปา และของจิปาถะต่างๆ นานาที่ยื่นมาจ่อตรงปาก เขาพลันพูดไม่ออกอยู่บ้าง
เขายอมรับว่าไม่มีทางรับมือกับมนุษย์ปุถุชนเหล่านี้ได้เลย
แต่ไหนแต่ไรมา เขาก็ไม่เคยเป็นฝ่ายลงมือกับมนุษย์ปุถุชนก่อนเลยสักครั้ง