ตอนที่ 233 คราวนี้ข้าจะไม่ถือสา

ซูเหลียนอีทั้งสองคนชะงักไปเล็กน้อย

เด็กรับใช้ห้องยาตัวน้อยผู้นี้เรียกพวกนางว่าอะไรนะ?

สหายเต๋า?

พวกนางอดไม่ได้ที่จะเริ่มกวาดตามองถงซิน ชั่วครู่ต่อมา ในใจก็พลันตระหนกตกใจขึ้นมาพร้อมกัน

เด็กรับใช้ห้องยาหน้าตาหล่อเหลาผู้นี้เป็นผู้บำเพ็ญ มิได้แปลกประหลาดอันใดเท่าใดนัก……

ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกนางต้องตกตะลึงก็คือ ภายใต้การรับรู้ของพวกนาง กลิ่นอายของเด็กรับใช้ห้องยาตัวน้อยผู้นี้กลับลึกล้ำจนยากหยั่งถึง…… กลับกลายเป็นมองไม่ทะลุเลยหรือ?

เรื่องนี้มีเพียงสองสถานการณ์เท่านั้น ไม่วรยุทธ์หรือสมบัติเวทอะไรบางอย่างของเขาปกปิดกลิ่นอายเอาไว้ ก็ต้องเป็นเพราะตบะลึกล้ำกว่าพวกนาง

ข้อหลังถูกพวกนางตัดทิ้งไปโดยไร้จิตสำนึก เพราะถึงอย่างไรในดินแดนห่างไกลอย่างตำบลเยียนอวี่แห่งนี้ ความเป็นไปได้เช่นนั้นก็น้อยนิดเกินไป

อีกทั้งเด็กรับใช้ห้องยาตัวน้อยผู้นี้ สีหน้าดูอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา มองดูก็ให้ความรู้สึกเหลวไหลไม่เอาไหน