ตอนที่ 230 เจ้ามันสมควรถูกสวรรค์สังหาร

ถงซินเห็นเด็กสาวยืนนิ่งงันอยู่กับที่

ในใจพลันร้อนรน เอ่ยเร่งเร้าว่า "เสี่ยวถง นี่คือท่าน ยังไม่รีบคารวะอีก!"

เสี่ยวถงได้สติกลับคืน รีบก้มเอวทำความเคารพทันที

ยามยืดกายอันบอบบางขึ้น ดวงตาดำของนางเป็นประกายวูบไหว คล้ายยังพยายามนึกย้อนความทรงจำอย่างสุดกำลัง

ครู่ใหญ่ต่อมา นางอ้าปาก พยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออก

"ถงซิน พู่กันและหมึก" ลู่ฉางเซิงกล่าวเบา ๆ

อันที่จริงเขารู้ว่าเด็กหญิงผู้นี้อยากจะถามอะไร แต่ใช้กระดาษพู่กันแทนเถิด ประจวบเหมาะ จะได้คุ้นเคยกับการจับพู่กันเสียด้วย

"อ๊ะ ขอรับ" ถงซินเข้าใจได้ในทันที จากนั้นพลิกฝ่ามือ พู่กัน หมึก กระดาษ จานฝนหมึกพลันปรากฏขึ้น เขาวางลงบนโต๊ะ นำพู่กันจุ่มน้ำหมึกแล้วยื่นไปให้ "เสี่ยวถง เจ้าอยากพูดอะไรก็เขียนลงบนนี้เถิด"