กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไม่นานนัก ซูเฉียงเหอกับพวกก็รีบมาหลังได้ข่าวเช่นกัน
ยามที่พวกเขาเห็นลู่ฉางเซิง ร่างล้วนสั่นสะท้าน รู้ดีว่าในเมื่อเถ้าแก่กลับมาแล้ว ย่อมเป็นตัวแทนว่าเผ่าจักรพรรดิจ้านอาจจะ……
พวกเขาสูดลมหายใจลึก จากนั้นมองดูฝูงชนที่แพร่สะพัดเซ็งแซ่อย่างสงสัย พอสืบถามดูก็รู้ว่าเกิดขึ้นอะไร
ซูเฉียงเหอพลันหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ลืมเรื่องเผ่าจักรพรรดิจ้านไปในชั่วพริบตา ร่วมชูแขนโห่ร้องยินดีตามฝูงชน ร้องโห่เสียงดังอยู่ตรงนั้น
ผู้บำเพ็ญจำนวนไม่น้อยที่ปกติเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้มก็พลอยคล้อยตามไปด้วย ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา
สถานที่เยี่ยงดินแดนปีศาจทมิฬ จะมีบรรยากาศรื่นเริงเช่นนี้ได้อย่างไร……ก็มีเพียงแค่ที่ตำบลชิงเสวียนแห่งนี้เท่านั้น
เริ่มแรก ลู่ฉางเซิงยังมีใบหน้าเจือรอยยิ้ม ทว่าผ่านไปสักพัก เขากลับนวดคลึงหว่างคิ้ว แล้วโบกมืออย่างอ่อนแรงกล่าวว่า “เอาละ ๆ เงียบสงบกันหน่อย ปรมาจารย์จากไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”
กล่าวจบ ภายใต้การคอยคุ้มกันอย่างระแวดระวังของเผิงฟางและจั่วโฉวซ่าน เขาก็มุ่งไปยังในลานบ้าน