ตอนที่ 144 ต้องเห็นแสงสว่าง

บุรุษอาภรณ์ครามเดินย่างก้าวมุ่งไปยังพวกเขาทีละก้าวเช่นนี้

ชั่วขณะนี้ ไห่ตงและอู่เช่อดวงจิตวิญญาณสั่นสะท้าน พวกเขาเคยอยู่ใกล้ชิดกับจักรพรรดิเซียนถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน อีกทั้งจักรพรรดิเซียนผู้นี้ยังเป็นถึงจักรพรรดิเซียนฉางเซิง!

มันช่าง...กะทันหันเกินไปจริง ๆ

พวกเขาตกใจกลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะคารวะ ต่อให้มอบความกล้าให้สักหนึ่งแสนเท่าก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา

กู่เฮ่อหลินได้สติกลับคืนจากอาการยืนนิ่งตะลึง รีบร้อนพาไปด้วยพวกถงซินคุกเข่าคารวะลงไปด้วยความหวาดหวั่น

ในใจยุ่งเหยิงดุจป่านของทุกคน ขลาดกลัว ยำเกรง เคารพเลื่อมใส ทำอะไรไม่ถูก ล้วนประดังประเดเข้ามา

พวกเขากล่าวขานด้วยความเคารพอย่างลนลาน

“คะ...คารวะท่านจักรพรรดิเซียน!”

ลู่ฉางเซิงหยุดยั้งอยู่เบื้องหน้าพวกเขา กล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ ว่า “แต่ก่อนคำเรียกขานอย่างไร ต่อแต่นี้ไปก็คำเรียกขานอย่างนั้น อย่าได้หวาดเกรงถึงเพียงนี้เลย มันจะไปน่าสนุกอะไร”

“ลุกขึ้นเถิด”