กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เสี่ยวถงไม่เข้าใจว่าทำไมย่าถึงได้ตื่นเต้นอะไรเพียงนี้
จึงมองไปยังปลายทางถนนอย่างงุนงงไม่รู้เรื่อง ตรงนั้นยังมีเงาร่างพร่าเลือนร่างหนึ่ง คล้ายกำลังหาบไม้คานอยู่ข้างแผงลอย ในทันทีดวงตาก็เป็นประกาย “ย่า พี่ชายใหญ่คนนั้นยังอยู่ตรงโน้น!”
หญิงชรายินดีปรีดา ยื่นมือออกไปพลางกล่าว “ผลไม้สีแดงสองกระบุงอย่างมากก็สิบเหรียญทองแดง อีกห้าเหรียญทองแดงที่เหลือเอาให้ย่า ย่าจะนำไปคืนให้ท่านผู้นั้น”
เสี่ยวถงกำเหรียญทองแดงไว้แน่น ราวกับลูกสิงโตหวงอาหาร แล้วกล่าวอย่างร้อนรน “ย่า! พี่ชายบอกว่าห้าเหรียญทองแดงส่วนเกินนั้นเอาไว้ซื้อกระบุงกับไม้คาน!”