กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“พ่อ ข้าหิวเหลือเกิน”
“พ่อรู้”
“พ่อ พวกเรามาขอทานที่ตำบลโม่อวี้แห่งนี้พักใหญ่แล้ว วันนี้ไม่มีใครยอมให้อาหารพวกเรากินอีกแล้ว พ่อเองก็หิวมากใช่หรือไม่ หรือจะให้ข้าไปขโมยอาหารมาให้ท่านกินดี”
“ห้ามทำ ขโมยของหากถูกจับได้จะน่าอับอายเพียงใด ต้งเอ๋อร์ พ่อตั้งใจจะขายเจ้าแล้ว”
“ข้าไม่เอา”
ริมถนน บุรุษวัยกลางคนคนหนึ่งกับเด็กหนุ่มอายุราว ๆ สิบเอ็ดสิบสองปีกำลังพิงรถลากพื้นกระดานคันหนึ่งอยู่อย่างห่อเหี่ยว
สภาพอากาศเห็นได้ชัดว่าร้อนอบอ้าว ทว่าบุรุษวัยกลางคนกลับห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมตัวหนา
ทั้งสองคนเต็มไปด้วยร่องรอยการผ่านความยากลำบากมามากและความเหนื่อยล้า เส้นผมสกปรกรกรุงรัง บนใบหน้าผอมซูบจนเห็นโหนกแก้มได้ชัดเจน
รอบกายพวกเขามีกลิ่นเหม็นสายหนึ่ง คิดว่าคงไม่ได้อาบน้ำมานานแล้ว