กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อากาศเงียบสงัดชั่วยณะหนึ่ง
ต้องคุกเข่าหนึ่งชั่วยาม? กายเนื้อกายปุถุชนของพวกเขากลัวว่าจะทนยาก ประกอบกับปกติอยู่อย่างสุขสบาย อีกทั้งอีกสักครู่แดดจะยิ่งแรงขึ้น……
กษัตริย์แห่งหลีสุ่ยกลอกตาจนเห็นตาขาว เซถอยหลังไปหนึ่งก้าวเกือบจะหมดสติไป
ต่งเกอเห็นดังนั้นรีบร้อนจะเคลื่อนเข้าไปบีบร่องเหนือริมฝีปากเขา
แต่กลับถูกกษัตริย์แห่งหลีสุ่ยสะบัดออกอย่างแรง เขาลดเสียงตวาดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “ต่งเกอ เมื่อเรื่องราวจบสิ้น ณ ที่แห่งนี้ เจ้าดูเถิดว่าเปิ่นหวังจะลงโทษเจ้าอย่างไร!”
ต่งเกอสีหน้าซีดเผือด ก้มหน้าไม่พูด
บรรดาขุนนางก็มองเขาอย่างตัดพ้อ
ช่างน่าตายเสียจริง!
เมื่อเวลาไหลผ่าน แสงแดดยิ่งทวีความแผดเผา