กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สิ้นเสียงพูด
เฉินต้าเตาและพ่อบ้านพลันตะลึงงันเมื่อเห็นว่าลู่ฉางเซิงไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย แม้แต่คิ้วก็มิได้ขมวดเลยสักนิด……
หญิงรับใช้ที่คุกเข่าหมอบอยู่ด้านข้างตกใจจนหน้าซีดขาวไปนานแล้ว
มี มีอสูรก่อเภทภัยแก่โลกงั้นหรือ?!
“ทะ ท่านซินแส……”
เฉินต้าเตาอยากพูดแต่หยุดไว้
ลู่ฉางเซิงสะบัดคันเบ็ดเบา ๆ พลางกล่าวเบา ๆ โดยมองตรงไม่เหลียวแล “มีอสูรก่อเภทภัยแก่โลกเกี่ยวข้องอันใดกับเจ้า สิ่งมีชีวิตอสูรเคยมาอาละวาดที่ตำบลโม่อวี้แห่งนี้ของเจ้าหรือยังเล่า”
“ท่านซินแส ได้ยินว่าครานี้มารอสูรมาอย่างดุดัน ผู้น้อยกังวลว่าตำบลโม่อวี้จะ จะได้รับผลกระทบขอรับ……” เฉินต้าเตากล่าวพลางมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก
“ฟ้าถล่มลงมาย่อมมีคนตัวสูงสวมอยู่บนศีรษะ เจ้าไม่จำเป็นต้องลนลานจนเสียกระบวน”
ลู่ฉางเซิงกล่าวอย่างเรียบเฉย