ตอนที่ 7 ศิษย์เมฆาครามมาถึง

จักรวรรดิหลีสุ่ย พระราชวัง

ยามนี้ เป็นเวลาว่าราชกิจพอดี

ภายในโถงใหญ่หลีสุ่ยอึกทึกวุ่นวายอย่างยิ่ง ไร้ซึ่งความเคร่งขรึมดังเช่นวันวาน!

"แต่ก่อนมารอสูรมักปรากฏตัวเพียงลำพัง ทว่าคราวนี้กลับมีไม่เพียงตัวเดียวซ้ำยังมาอย่างดุดัน เมืองตำบลบางแห่งมีราษฎรประสบเคราะห์กรรมไปไม่น้อยแล้วขอรับ!"

"ราษฎรจำนวนมากจากแรกเริ่มที่มีความหวัง บัดนี้ได้กลายเป็นก่นด่าคร่ำครวญไปเสียแล้ว"

"นั่นน่ะสิ หากเป็นเช่นนี้ลงไป จักรวรรดิหลีสุ่ยของพวกเราคงต้องมีสรรพชีวิตตกอยู่ในหายนะเป็นแน่แท้"

"……"

ยามนี้ ชายชราคนแรกทางฝั่งซ้ายได้ชำเลืองมองกษัตริย์บนที่นั่งประธานที่มีสีหน้ามืดครึ้มอย่างคลุมเครือ จากนั้นจึงก้าวออกมากล่าวเสียงดังว่า

"เงียบ! โถงใหญ่หลีสุ่ยส่งเสียงเอะอะโวยวายใช้ได้ที่ไหนกัน? เรื่องที่พวกเจ้าพูดมีผู้ใดไม่ทราบบ้าง? เพลานี้ทุกคนควรขบคิดหามาตรการรับมือ ช่วยคลายความกังวลกษัตริย์ต่างหากจึงเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรก!"

สิ้นเสียง โถงใหญ่หลีสุ่ยพลันเงียบสงบลงไปทันใด