ตอนที่ 5 ท่าน มีอสูรก่อเภทภัยแก่โลก

“ฟู่ว ในที่สุดก็ไปเสียที”

เมื่อมองดูเงาหลังของพวกลู่ฉางเซิงทั้งสามคนที่ค่อย ๆ ห่างออกไป เถ้าแก่ร้านสุราก็ถอนลมหายใจเฮือกหนึ่ง บ่งบอกว่าตนเองรู้สึกกดดันยิ่งนัก

“เถ้าแก่ ก่อนหน้านี้ข้ากลับกลายเป็นตะโกนสั่งท่านเจ้าเมืองตำบลปาว ๆ ไปแล้ว ยังดีที่มีท่านซินแสผู้นั้นอยู่ด้วยท่านเจ้าเมืองตำบลถึงไม่ถือสาหาความกับข้า ไม่อย่างนั้นคงถูกท่านทำพังพินาศแน่ ๆ ……”

เสี่ยวเอ้อร์เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เอ่ยขึ้นอย่างใจยังผวา

“หืม?” เถ้าแก่ร้านสุราตวัดสายตามองเสี่ยวเอ้อร์แวบหนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างเรียบเฉย “นี่เจ้ากำลังโทษข้าผู้เป็นเถ้าแก่อยู่รึ?”

“เอ๊ะ?” เสี่ยวเอ้อร์ชะงักงัน รู้ตัวว่าตนพูดจาผิดไป จึงรีบร้อนโบกมือ “ไม่ใช่ขอรับไม่ใช่ เถ้าแก่ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น! ท่านอย่าได้เข้าใจผิด!”