เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 372
หลินเจี้ยนกั๋วพูดอย่างมั่นใจ หลินจือก็เป็นหลานสาวของตัวเอง เขาในฐานะท่านผู้เฒ่าเป็นคนเอ่ยปาก หลานสาวของตัวเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
ฉีปินเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้ท่านหลิน “รวยจริง ๆ!”
หลินเจี้ยนกั๋วให้คนขับเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปทางโรงงานผลิตเสื้อผ้าจือเมิ่งทันที
รถวิ่งเร็วมาก ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็ถึง
หลินเจี้ยนกั๋วพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรงงานผลิตเสื้อผ้าจือเมิ่งโดยตรง พนักงานต้อนรับและรปภ.ที่ประตูส่วนใหญ่ต่างรู้จักตัวตนของหลินเจี้ยนกั๋ว ต่างเรียกอย่างสนิทสนมว่า “ลุงหลิน”
หลินเจี้ยนกั๋วไม่ชอบให้คนนอกเรียกเขาว่าปู่ เพราะดูแก่เกินไป เขาชอบให้คนอื่นเรียกลุงหลิน
ตลอดทางไม่มีอุปสรรคใด ๆ มาถึงห้องทำงาน หลินเจี้ยนกั๋วเคาะประตูตรง ๆ “หลานสาวคนดี ปู่มาเยี่ยมแล้ว”
ในห้องทำงาน หญิงสาววัยฉกรรจ์ที่รวบผมขึ้นราวอายุยี่สิบกว่าปี สวมชุดกี่เพ้าสีเขียวผ่าข้างรัดรูป ตอนนี้ยังหนาวอยู่ ชุดกี่เพ้าที่ใส่เป็นแบบแขนยาว ปลายแขนยังบุขนไว้ชั้นหนึ่ง ถ้าใช้ผ้าดี ถึงจะใส่บางหน่อยก็ไม่หนาวเกินไป