เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 349
จ้าวชุนฉินกัดฟันพูดทีละคำ “ฉัน...ฉันโกหก ฉันยืมเงินสี่หมื่นหยวนจากพี่ชายคนรองกับพี่สะใภ้รอง แต่กลับใส่ร้ายว่าพวกเขายืมเงินฉัน”
พอพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของจ้าวชุนฉินก็แดงก่ำ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาคู่แล้วคู่เล่าที่จับจ้องมองเธออยู่จากด้านนอก มองจนเธออึดอัดอย่างยิ่ง
เธออยากหาที่มุดดินหนีเหลือเกิน แต่ก็ได้แต่ฝืนใจพูดต่อ “ฉันยังมีข้อผิดอีก ผิดที่ไม่ควรซื้อใบชาในนามหน่วยงานเองโดยพลการ”
ยิ่งพูดเสียงของจ้าวชุนฉินก็ยิ่งสั่น
เสียงซุบซิบของคนรอบข้างเธอได้ยินเต็มหู “จุ๊จุ๊จุ๊ ไม่นึกเลยนะ เจ้าเสี่ยวจ้าวคนนี้ ภายนอกดูผุดผ่องขนาดนั้น ที่แท้ในใจคิดร้ายขนาดนี้”
“เมื่อกี้เธอยืนยันหนักแน่นว่าเป็นพี่ชายเธอยืมเงิน ตอนแรกฉันยังเชื่อเลยนะ ยังพูดเข้าข้างเธอ ไม่นึกว่าหน้ามืดจะมาเร็วขนาดนี้ ฉันยังไม่กล้ามองเลย”
“เจ้าเสี่ยวจ้าวคนนี้ใจร้ายกับพี่ชายตัวเองจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสหลี่ออกมาจับผิดเสี่ยวจ้าว มีหวังแผนการของเสี่ยวจ้าวก็สำเร็จ ทั้งไม่ต้องคืนเงินให้พี่ชาย ทั้งไม่ถูกหน่วยงานจับได้ว่าแอบซื้อใบชาเอง”
ทุกคำทุกประโยคเหมือนคมมีดทิ่มแทงจ้าวชุนฉินจนทรมาน ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เธอตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้