เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 341
จ้าวเถี่ยเซิงเองก็มีความน้อยใจต่อหวังกุ้ยเซียงอยู่ในใจ เงินสี่หมื่นหยวนนี้เป็นเงินที่เขากับเฉิงจิ่นเซียงหามาได้อย่างยากลำบาก การที่เอาไปฝากไว้กับหวังกุ้ยเซียงนั้นแต่เดิมก็แค่อยากให้เธอช่วยเก็บรักษาไว้ ไว้ค่อยเอามาสร้างบ้านใหม่ในภายหลัง
เขาไม่ใช่คนขี้เหนียวอะไร ถ้ารู้ว่าน้องสาวมีปัญหา เขาก็ย่อมช่วยเท่าที่ช่วยได้อยู่แล้ว จะต้องมาทำลับๆ ล่อๆ กู้เงินให้น้องสาวแบบนี้ทำไม ตอนที่พี่สาวใหญ่จ้าวชุนหนีต้องการเงินสองหมื่น เขาก็ให้ยืมโดยไม่ลังเล พอถึงคราวน้องสาวก็ย่อมต้องให้ยืมตามธรรมชาติ ต่อให้ยืมสามหมื่นเขาก็ให้ แต่ที่ให้ยืมไปทั้งสี่หมื่นนี้ก็ทำให้เขาเสียดายอยู่บ้าง
จ้าวเถี่ยเซิงคิดว่าชีวิตน่าจะอยู่กันได้ดีอยู่แล้ว ถ้าหวังกุ้ยเซียงคิดถึงตัวเองให้มากกว่านี้สักหน่อย คิดถึงจิ่นเซียงให้มากกว่านี้สักหน่อย เรื่องก็คงไม่ลุกลามกลายเป็นแบบนี้
สีหน้าจ้าวเถี่ยเซิงค่อนข้างไม่ดีนัก จ้าวชุนฉินเห็นดังนั้นก็เลยสะกิดหวังกุ้ยเซียงที่อยู่ข้างๆ พลางพูดด้วยเสียงที่ให้ได้ยินกันแค่สองคนว่า “แม่ พูดน้อยๆ หน่อยเถอะค่ะ แม่ทำแบบนี้แล้วจะให้พี่ชายคนรองพาเฉิงจิ่นเซียงมาได้ยังไง ถ้าเฉิงจิ่นเซียงไม่มา กำไลทองของฉันก็จะเอากลับมาได้ยังไงล่ะ”