เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 340 ร้องไห้ไปร้องไห้ไป
ร้องไห้ไปร้องไห้ไป จ้าวหย่งปัวก็ยังคุ้ยหญ้าบนพื้น อยากจะกลับไปกลิ้งกับพื้นใช้ท่ากลิ้งล้มอีกครั้ง เพื่อให้หวังกุ้ยเซียงเห็นแล้วสงสารและออกโรงแก้แค้นให้ตัวเอง ท่านี้จ้าวหย่งปัวใช้แล้วได้ผลมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้เพียงจ้าวหย่งปัวทำแบบนี้ หวังกุ้ยเซียงก็จะหยิบไม้กวาดขึ้นมาใช้บทเรียนกับคนชั่วที่แกล้งตัวเอง
แต่เห็นชัดว่าครั้งนี้จ้าวหย่งปัวร้องไห้นานแล้ว ก็ไม่เห็นหวังกุ้ยเซียงหยิบไม้กวาดขึ้นมาตีใคร
หวังกุ้ยเซียงมองจ้าวชุนฉินอย่างลำบากใจ จ้าวชุนฉินมีสีหน้าเบื่อหน่าย นางดึงมือหวังกุ้ยเซียงเดินเข้าไปในห้อง "แม่ ฉันมีเรื่องจะบอกแม่ แม่กลับห้องกับฉันหน่อยสิ"
เหลือเพียงจ้าวหย่งปัวคนเดียวที่งงอยู่บนพื้น เขาเห็นจ้าวชุนฉินดึงหวังกุ้ยเซียงไปต่อหน้าต่อตา โกรธจนหยิบก้อนหินบนพื้นปาไปที่หลังจ้าวชุนฉิน แต่ปาไม่โดน จึงได้แต่บ่นในปาก "ขนาดย่าก็ยังเข้าข้างน้าสาว น้าสาวใจร้าย!"
หวังกุ้ยเซียงเห็นจ้าวชุนฉินมีสีหน้าไม่ค่อยดี ก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล "ลูกสาวเอ๊ย มีใครตาถั่วมาทำให้หนูโกรธหรือเปล่า ทำไมหนูขมวดคิ้วทำหน้าไม่มีความสุขแบบนี้"