0285

⬢⬢⬢

ตอนที่ 286 ชื่อตอน

หวังซื่อลูบศีรษะเฉิงจิ่นเซียวอย่างยากลำบาก พลางพูดอย่างจนใจ “เจ้านี่นะ ยังร้องไห้เก่งเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่เปลี่ยน”

ในใจหวังซื่อขมขื่น นางไม่รู้ว่าตัวเองจะยังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนั้นหรือเปล่า คิดถึงตรงนี้ ใจของหวังซื่อก็เศร้าขมขื่นที่สุด

ทางนี้ สองแม่ลูกกำลังย้อนนึกถึงเรื่องตอนเด็ก ๆ จากตอนแรกที่ตาร้องไห้สะอึกสะอื้น ตอนนี้ต่างพูดคุยกันได้ด้วยรอยยิ้ม หวังซื่อก็ยอมกินข้าวแล้ว

อีกทางหนึ่ง

โจวเทียนฟู่ดึงเฉิงจิ่นซีมาถาม “แม่ ไปถามน้าแล้ว น้าพูดว่ายังไงบ้าง”

เฉิงจิ่นซีพูดอย่างหงุดหงิด “ไม่ให้ยืม ช่างเป็นหมาป่าเนรคุณจริง ๆ เสียแรงที่เธอดีกับเขาไปขนาดนั้น สุดท้ายพอฉันไปถามกลับไม่ยอมให้ยืม บอกว่าเงินพวกนี้เธอต้องเก็บไว้ใช้ เอาไว้ทีหลังจะได้ไม่ถูกรังแก มีความปลอดภัย ลองคิดดูสิว่าหล่อนหมายความว่าอะไร รู้สึกว่าพอให้กลับบ้านเดิมแล้วหล่อนยังรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบงั้นสิ!”

ในใจเฉิงจิ่นซีมีลมอดอัดอยู่ก้อนหนึ่ง กลืนไม่ลง ที่กลืนไม่ลงยิ่งกว่านั้นคือท่าทีของหวังซื่อที่มีต่อตัวเอง “แล้วพอฉันไประบายให้ยายของเธอฟัง ยายของเธอกลับเข้าข้างน้าของเธอ ไม่ได้ยืนอยู่ข้างฉันเลยสักนิด ฉันยังดูแลหล่อนมาหลายปี ความดีของฉันหล่อนมองไม่เห็นเลยสักนิด”