0284

⬢⬢⬢

ตอนที่ 285

จูอวี้เฟิ่งเห็นดังนั้นก็พูดขึ้นอย่างไม่พอใจ “สมองไม้สมองท่อนอย่างเจ้านี่นะ เรื่องแค่นี้ยังไม่เข้าใจ มันจะเป็นเหตุผลอะไรได้ จิ่นซีช่วยจิ่นเซียวหาคนดีๆ นั่นก็เป็นเรื่องที่แม่อยากเห็นเหมือนกัน เอาเถอะ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังเอง”

“จิ่นเซียวเอาสร้อยคอทองคำกลับมาจากฉีฉีฮาเอ่อร์เส้นหนึ่ง มันหนักและใหญ่เอากว่า พาไปขายข้างนอกได้ตั้งหลายพันหยวนเลยนะ ช่วงนี้จิ่นซีไม่ใช่กำลังกลุ้มเรื่องสินสอดของลูกชายอยู่หรือ คาดว่าขาดอีกแค่สองสามพันหยวนก็พอ แล้วจิ่นซีก็อยากไปขอยืมเงินจากจิ่นเซียว แต่จิ่นเซียวไม่ยอมให้ยืม จิ่นซีเลยคิดว่าตัวเองช่วยจิ่นเซียวไว้ตั้งมาก แต่กลับไม่ยอมให้ยืม มองว่าจิ่นเซียวเป็นหมาป่าเนรคุณ”

เฉิงหรงกั่วฟังแล้วก็งงไปบ้าง เขาตกใจพูดว่า “สร้อยคอทองคำของจิ่นเซียวมีค่าถึงหลายพันหยวนเลยหรือ แต่ก็ไม่เคยเห็นเธอพูดถึงเลย”

จูอวี้เฟิ่งเห็นว่าเฉิงหรงกั่วหัวไม่ทันแบบนี้ก็โมโหจนเคาะหัวเขา “เจ้าก็คิดดูสิ ถ้าในมือเจ้ามีเงินเพิ่มขึ้นมาสองสามพันหยวน เจ้าจะไปบอกคนอื่นไหมล่ะ ให้คนอื่นหมายตาของแบบนั้น จิ่นเซียวคนนี้ก็มีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเองเหมือนกัน”

เฉิงหรงกั่วฟังแล้วก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย คิดว่าก็เป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ถ้าตัวเองมีเงินมากขนาดนั้นก็คงไม่ป่าวประกาศอะไรเหมือนกัน