0272

⬢⬢⬢

ตอนที่ 273

เธอขายข้าวกล่องบนรถไฟมาหลายปีแล้ว ไม่เคยขายหมดสักครั้ง เธอไม่เชื่อว่าจ้าวต้าเอ๋อจะขายได้กี่กล่อง

เธอเดาว่าจ้าวต้าเอ๋อคงเป็นเด็กจากบ้านมีเงิน คงอยากซื้อข้าวกล่องมาเล่น เงินก็มาก ว่างจนไม่รู้จะทำอะไร

จ้าวต้าเอ๋อพยักหน้าพูดว่า "ไม่ต้องห่วงนะพี่จาง ในเมื่อฉันซื้อข้าวกล่องพวกนี้มาแล้ว ยังไงก็ไม่เอาคืนมาขอเงินคืนจากพี่หรอก ยังไม่ต้องพูดกันตอนนี้ก่อน ฉันไปขายข้าวกล่องแล้ว"

พูดจบ จ้าวต้าเอ๋อก็เข็นรถเข็นเล็กออกไป

พนักงานขายมองแผ่นหลังของจ้าวต้าเอ๋อ อดถอนหายใจไม่ได้ "เด็กโง่จากบ้านมีเงิน แต่ว่าถ้าเธอกลับมาซื้อข้าวกล่องทางนี้ทั้งหมดตอนกลางคืนอีกก็ดีสิ แบบนั้นฉันก็จะได้เงินไม่น้อยเลย"

จ้าวต้าเอ๋อเข็นรถเล็กเดินอยู่ตามทางเดินในตู้โดยสาร ในพริบตาก็ดึงดูดสายตาของผู้คนได้มากมาย เพราะมันแปลกจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นมีเด็กมาขายของบนรถไฟ

จ้าวต้าเอ๋อเข็นรถพลางตะโกน "ขายข้าวกล่องจ้า กล่องละสี่หยวน สองกล่องหกหยวน"

ข้าวกล่องที่จ้าวต้าเอ๋อขาย เทียบกับที่พนักงานขายขาย อยู่ที่เธอใช้การขายพ่วง ขายทีละสองกล่องก็ขายออกง่ายกว่า