0151

⬢⬢⬢

ตอนที่ 152

ไช่เสี่ยวเฟิ่งพยักหน้าอย่างเรียบร้อยสงบเสงี่ยม แล้วนั่งลงด้วยความกังวลใจเล็กน้อย

จ้าวต้าเอ๋อจ้องมองทุกการเคลื่อนไหว ทุกยิ้มทุกสีหน้าของไช่เสี่ยวเฟิ่งด้วยดวงตา จนไช่เสี่ยวเฟิ่งรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง สุดท้ายจ้าวต้าเอ๋อสรุปได้ว่า ต้องยอมรับว่าไช่เสี่ยวเฟิ่งเป็นคนที่ยิ่งมองยิ่งสวย

สวยงาม คล่องแคล่ว และยังมีริ้วรอยตีนกาที่หางตาค่อนข้างมาก แสดงว่าเธอมักมีความกลุ้มใจบ่อย

แต่จ้าวต้าเอ๋อครุ่นคิดว่า ไช่เสี่ยวเฟิ่งใช้ขายาวคู่นี้ถีบรถสามล้อ นับเป็นความสิ้นเปลืองของดีอยู่บ้าง ถ้าเอาไปวิ่งงานขายอะไรสักอย่างคงสำเร็จแน่…

"เสี่ยวจื่อคงเล่าเรื่องพื้นฐานของฉันให้ฟังแล้ว" ไช่เสี่ยวเฟิ่งไม่ได้สนใจถ้วยชาที่เก่าๆ ของร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ เธอถือน้ำชาที่เสี่ยวจื่อรินให้ จิบคำหนึ่ง "ฉันถูกเลิกจ้างแล้ว ทำอย่างอื่นก็ไม่เป็น แต่ก่อนอยู่ในโรงงานก็แค่เดินเอกสาร หาลูกค้า ตอนนั้นออร์เดอร์ไม่เยอะ เราก็ไปวิ่งตามสหกรณ์จัดจำหน่ายของแต่ละตำบล แต่จริงๆ ก็ขายได้ไม่เท่าไร"