เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 410 บึงเมฆฝันรกร้าง เกศาขาวและหวีกระดูก
ลมราตรีแห่งถิ่นบรรพชนตระกูลเฉินพัดผ่านแนวกำแพงหักพัง
ศิลาบรรพชนที่แตกละเอียดฝังจมอยู่ใต้ธุลีดั่งเศษซาก ชีพจรวิญญาณที่หลงเหลือไหลรินแผ่วช้าไปตามใต้ผืนดิน ซูฉางอันยืนตระหง่านอยู่นอกกำแพง อาภรณ์ขาวพลิ้วไหวตามแรงลม กลางฝ่ามือลอยไว้ด้วยตราประทับโลกียะสามสาย
สายที่เป็นของซูชิงบัดนี้อยู่ไกลถึงนครเทพ อัคคีแท้หงส์เพลิงกับหัวใจเจ็ดทวารเลิศล้ำสอดประสานข้ามห้วงเวหา
ตราประทับสีขาวอีกสายหนึ่งยังคงสงบนิ่ง
ซูฉางอันหลับตาลง จิตสำนึกเทวะข้ามผ่านขุนเขาธาราแห่งจงโจว ทอดลงสู่บึงเมฆฝัน แม้ห่างไกลนับหมื่นพันลี้ นางก็ยังคงรับรู้ได้ถึงจิ้งจอกน้อยตัวนั้นบนฝ่ามือของไป๋อิน
ตราประทับนั้นถูกเขาหล่อเลี้ยงมาเนิ่นนานเกินไป ทั้งยังกำแน่นจนเกินไป นานจนแทรกซึมจากลายมือเข้าสู่เนื้อหนังไปแล้ว แม้จะตกอยู่ในสภาพถูกผนึกน้ำแข็ง แม้ชะตาชีวิตจะพังทลายไปหลายครา เขาก็ไม่เคยปล่อยมือ
ซูฉางอันมิได้เหนี่ยวนำเคราะห์กรรมสายนั้นอีก