เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 409 หากข้าคิดจะรั้งอยู่ ไฉนต้องตีกรอบขังตน
แสงยามอัสดงทาบทาลงบนกำแพงผุพังของถิ่นบรรพชนตระกูลเฉิน ท่ามกลางเศษซากศิลาจารึกยังคงมีแสงวิญญาณไหลเวียน เฉินเสวียนกับซูฉางอันก้าวเดินออกไปตามแนวซากปรักหักพัง เสียงพลั่วเหล็กกระทบเศษหินเบื้องหลังค่อย ๆ แว่วไกลออกไป
ตลอดทางเฉินเสวียนมิได้เอ่ยคำใด
กระบี่หนัก “ฉางอัน” เหน็บแนบข้างเอว มือขวาของเขากุมด้ามกระบี่ไว้ตลอดเวลา ทุกคราที่เดินไปได้ช่วงหนึ่ง เขาจะเบี่ยงสายตาไปมองเพื่อยืนยันว่าร่างในอาภรณ์ขาวนั้นยังคงอยู่เคียงข้าง
หนึ่งครา สองครา
ซูฉางอันล้วนมิได้เปิดโปง
ยามก้าวพ้นออกมาจากแดนบรรพชน ลมเย็นยามพลบค่ำพัดผ่านซุ้มประตูที่พังทลาย โบกสะบัดชายแขนเสื้อของนาง เฉินเสวียนหันกลับมามองอีกครา สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ชายเสื้อซึ่งถูกลมพัดเลิกขึ้น จวบจนผืนผ้าสีขาวทิ้งตัวกลับลงข้างกาย ข้อนิ้วที่เกร็งแน่นจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ซูฉางอันเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง