กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 377 หยั่งเชิงอย่างบ้าระห่ำริมขอบเทียนเต้า
ซูฉางอันฝ่าลมหนาวที่พัดปะทะใบหน้า ย่ำเท้าสูงต่ำลุ่มดอนเดินลอดผ่านซุ้มประตูเมืองลั่วเยี่ยนแห่งนั้นไป
สายลมเจือเศษน้ำแข็งบาดขูดแก้มของนางระลอกแล้วระลอกเล่า นางเลิกเปลือกตาขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามทอดมองสำรวจรอบด้านอย่างเย็นชา สองฟากฝั่งถนนปูด้วยแผ่นหินเขียว ซอกหินอัดแน่นไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีดำ หัวมุมถนนมีร้านซาลาเปากำลังพวยพุ่งไอร้อน ไอหมอกที่ลอยขึ้นจากซึ้งนึ่งสลายหายไปในลมหนาวอย่างรวดเร็ว ณ เส้นขอบฟ้าอันห่างไกล วัดร้างแห่งหนึ่งปรากฏเลือนรางท่ามกลางพายุหิมะ
ลวดลายบนแผ่นไม้ ความหนาของหิมะที่ทับถม รายละเอียดทุกประการล้วนไม่ผิดเพี้ยนไปจากภาพที่นางลอบเห็นในภาพลวงตาแห่งธาราแห่งกาลเวลาแม้แต่น้อย