เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 376 นี่มิใช่การต้อนรับอันอบอุ่นเลยสักนิด
ซูฉางอันคุกเข่าข้างเดียวลงที่นอกเมืองลั่วเยี่ยน คมกระบี่ของกระบี่ธรรมไท่อินปักลึกเข้าไปในผืนดินเยือกแข็ง ชั้นน้ำแข็งรอบตัวกระบี่ปริแตก ส่งเสียงดังกริ๊กเบา ๆ
เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงบนชุดสีชาดของนาง มันมิได้ละลาย เพียงกองสุมอยู่บนหัวไหล่และเรือนผม นางหอบหายใจคำโต ลมหายใจกลายเป็นไอหมอกสีขาวลอยคว้างในอากาศ ความรู้สึกฉีกขาดจากการฝืนข้ามผ่านกาลเวลาระหว่างห้วงมิติยังคงเต้นตุบ ๆ อยู่ที่ปลายประสาท ความเจ็บปวดเสียดแทงลึกถึงไขกระดูก กัดกร่อนเนื้อหนังทุกอณู
นางกระชับด้ามกระบี่แน่น พยายามจะดึงกระบี่ธรรมขึ้นมาเพื่อพยุงกายให้ยืนตรง ทว่าในพริบตาที่กล้ามเนื้อแขนเกร็งตัวขึ้นนั้นเอง สรรพสิ่งรอบกายพลันหยุดนิ่งลง
เกล็ดหิมะที่กำลังร่วงโรยกลางอากาศกลับหยุดค้างอยู่อย่างน่าประหลาด พวกมันยังคงรักษารูปทรงที่เอียงกะเท่เร่ในท่วงท่าต่าง ๆ ถูกพลังที่ไร้สภาพตรึงไว้แน่นิ่งกลางเวหา เสียงลมหวีดหวิวพลันดับมอดลงอย่างสิ้นเชิงในเสี้ยวพริบตาเดียวกัน