0302

⬢⬢⬢

ตอนที่ 302 ฝังคนเก่าในสุราดอกท้อ มืองัวเงียกุมข้อมือขานชื่อจริง

เทียนเผิงก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว

แผ่นหลังของซูฉางอันแนบชิดกับเปลือกไม้ขรุขระของต้นท้อ ร่างโปร่งแสงครึ่งหนึ่งถูกกลีบดอกไม้ปกคลุมไปกว่าครึ่ง

นางสัมผัสได้ว่าส่วนใต้หัวเข่าของตนกำลังเลือนรางลงเรื่อย ๆ เปลือกปณิธานผลาญสิ้นไปอย่างต่อเนื่อง ยิ่งยื้อเวลาได้หนึ่งลมหายใจ ผนังเปลือกก็ยิ่งบางลงไปหนึ่งส่วน

นางไม่กล้าขยับเขยื้อน

ฝีเท้าของเทียนเผิงพลันชะงักหยุดลง

ท่วงท่าการหยุดฝีเท้านั้นเฉียบขาดหมดจด ไม่เกี่ยวกับการเดินจนเหนื่อยล้า และไม่เกี่ยวกับการดื่มมากไปจนยืนไม่มั่นคง แต่นั่นคืออาการชะงักนิ่งที่มีเพียงยามผู้ล่าได้กลิ่นอายที่ไม่ควรปรากฏในพงหญ้าเท่านั้น

หัวใจของซูฉางอันกระแทกเข้ากับทรวงอกอย่างแรง

เทียนเผิงเอียงศีรษะ